عنوان مطلبی از من در روزنامه شرق

گاهشماري ايران باستان مهم‌ترين منبع براي تحقيق و پژوهش درباره جشن‌ها، مراسم و آيين‌ها خيلي ديگر از رويدادها و باورهاي اقوام مختلفي است كه در فلات ايران زندگي مي‌كنند. اما متاسفانه اين مرجع و ماخذ در طول تاريخ به طور اساسي دچار تغييراتي شد كه همه معادلات و عوامل اصلي به وجود آمدن مراسم و جشن‌ها را برهم ريخته است. به‌عنوان مثال مي‌توان به تقويم جلالي اشاره‌كرد كه منسوب است اين گاهشماري در دوران سلجوقيان به فرمان دربار و توسط عمرخيام نيشابوري تنظيم و تهيه شده است. تقويمي كه اگرچه نظر علمي يكي از بهترين نمونه‌هاي علمي گاهشماري در تاريخ به شمار مي‌آيد اما بعد از رسمي شدن آن، به نحو گسترده‌اي حافظه گاهشماري و آييني ايراني درهم ريخت. با نگاهي اجمالي به آيين‌ها و مراسم رايج در نواحي مختلف كشور مي‌توان به جشن نوروز‌هاي مختلف در ماه‌ها و فصول گوناگون برخورد كرد كه همگي نشان از آغاز سال نو در زماني به غير از اول بهار مي‌دهند.
در گذشته نه‌چندان دور بسياري از مراسم و اعياد ايراني براساس سنت ديرين به جاي گستره ملي به صورت محلي برگزار مي‌شد كه متاسفانه با شروع حكومت پهلوي اول و با تغييراتي كه در گاهشماري ملي صورت گرفت به‌تدريج و با سرعت بيشتر به فراموشي سپرده شد و اين امر تا به امروز ادامه دارد.
يكي از اين آيين‌ها جشن «تيرماه سيزده» است. اين آيين باستاني همه ساله در تمام مناطق البرز مانند مازندران، گيلان، قزوين، طالقان، الموت، گرگان، تهران و سمنان و تمام نقاطي كه جزو جغرافياي تاريخي ديلمان باستان بود، برگزار مي‌شد و در حال حاضر «تيرماه سيزده» در ميان كوه‌نشينان مازندران و شرق گيلان و بخشي از نواحي ياد‌شده برگزار مي‌شود.

يادداشتي از من در روزنامه شرق

اسطوره‌شناسان و محققاني كه در حوزه‌هاي فرهنگ مردم پژوهش و مطالعه مي‌كنند منشا تمامي فرهنگ‌ها را برآمده از اصول فرهنگي كشاورزي و چوپاني و در نهايت مدني يا يكجانشيني كه به شهرنشيني ختم مي‌شود مي‌دانند. البته اين باور كاملا قابل قبول است زيرا انسان براي تهيه غذا نيازمند كشاورزي و دامداري بوده و هست و در طول تاريخ تمام رفتار‌هاي بشري پيرامون همين قضايا شكل گرفته است. اما از آنجايي كه باورها و انديشه‌هاي انساني هيچ‌گاه مطلق نبوده است نمي‌توان تنها به دو اصل كشاورزي و دامداري در زيرساخت‌هاي زندگي انسان بسنده كرد. به‌عنوان مثال مي‌توان به جشن يا آيين «نوروز صياد» اشاره كرد؛ جشني كه توانسته خود را از سالياني بس دور به دروازه‌هاي هزاره سوم از تاريخ بشر برساند................................ادامه دارد 

 روي ادامه مطلب كليك كنيد

گفت‌وگو با فيض شريفي به بهانه ادامه انتشار كتاب‌هاي شعر زمان

گفت‌و‌گوي من  با محمد هاشم اكبرياني، نويسنده در روزنامه تهران امروز

وقتي داستان «بايد بروم» محمدهاشم اكبرياني را مي‌خواندم كم‌كم به اين نتيجه رسيدم كه «بايد بروم» داستان نويسنده‌اي است كه دارد مي‌آيد و اين تناقض به ظاهر كمي گيج‌كننده بود، نويسنده بايد بروم از جهان خود داشت مي‌رفت اما كجايش را شايد نمي‌دانست و اما من كه داشتم به عنوان يك مخاطب داستان را مي‌خواندم مي‌ديدم كه راوي داستان هر لحظه به سويم نزديك مي‌شود تا جايي كه در اواخر داستان من و راوي به هم رسيديم.

براي خواندن ادامه مطلب روي ادامه مطلب كليك كنيد

http://www.tehrooz.com/WebTools/PrintVersion/?NewsID=newsContent_86303