دارد دوباره بهار مي شود
دارد دوباره بهار مي شود _ دارد دوباره درختان شكوفه مي دهند _ دارد دوباره هوا بوي نارنجْ پونه به خود مي گيرد و من پشت ميزم براي كسي چيزي مي نويسم
شايد اين غربتِ در من است كه تاسياني ام را بر سفيدي كاغذ جاري مي كند
تاسياني آميخته با اشكْ اندوه ، آميخته با غبار نشسته بر شيشه
آميخته با هزار واژه بدتر از اينها
اين نامه بعدِ هزار فرسخ به تو مي رسد
اي كاش مي شد .........
گذشتيم و گذشت ، گذشتم و دور شدم
از كوچه اي كه در من بازي مي كرد و خانه اي كه در من پنهان بود
حالا از پيِ آن همه سال ، آن همه راه به جايي رسيدم كه از خودم دورم
دارد دوباره بهار مي شود
اما اين يخ ها آب نمي شوند
يخ هاييكه در تابستان شرجي شهر
سردتر و سردتر مي شوند
من گم شدم درلابه لاي آدم هاييكه روزگاري مادرم بودند _ خواهرانم بودند _ برادرانم وحتي روزگاري عشقم بودند
روزگاري كه پياده روهاي لنگرود ،اكليلي از قدم هايشان داشت
تاسياني آدمي را پناهي نيست
دارد دوباره بهار مي شود
هنوز سردم است هنوز دلتنگم
دلتنگ بادبادكها دلتنگ پسران جوانيكه روزگاريست پيرشدند و دختركانيكه حالا لرزه به اندام هايشان افتاده و تابستانيكه عريانم مي كرد
و
ساحل ماسه اي كه پيكره زيباي آدمها را در خود مي تراشيد
گلهاي باغچه شكفتند لبانت نه !
سرشاخه هاي جوان جنبيدند دستانت نه!
دارد دوباره بهار مي شود
و من قرار است از شكفتن بنفشه ها بنويسم و پريدن قاصدكها در سيال هواي بهاري
بعدِ يكريزِ باراني تند كه بوي خاك به خود مي گيرد
ازجيك و جيكِ گنجشك ها و سايه يِ خنكسْردِ زيرتَلَمْبار، سفره و نان وپنير
قراراست بنويسم تمام زمستان
شمعداني ها در گلخانه بيدار ماندند تا براي آمدنت در ساليكه اي كاش هميشه ارديبهشت بود
بدرخشند
و شعري بخوانند از پيچك هاي آويخته بر پرچين جاليزها
ومثل كولي زناني كه در مسير مردان زن گرفته سبز مي شوند
دل و دستت را بلرزانند
دارد دوباره بهار مي شود
دارد همانجا كه هنوز به انتظار توست
بين سبزه وخاك وسط رقصباد علف ها
در انتظار شنيدن ترانه اي
دستانش را ببوس
پيش از آنكه لبانش را ببوسي
او زيباترين دختران اين ولايت بود
دارد دوباره بهار مي شود
دارد دوباره
ومن
هنوز.........
اسفند ..84
تقديم به مهدي اخوان لنگرودي
من درباره ای ندارم همه حرف های من در باره دیگران است ...